Türkiye İşçi Partisi’nin tarihî başkanı ve Türkiye’nin ilk kadın siyasi parti genel lideri Behice Boran, Türkiye İşçi Partisi tarafından ölümünün 38. yılında mezarı başında anıldı. Partililer tarafından düzenlenen anma merasiminde, “O ömrünü bu memleketin işçi halkının yanında olarak yaşamayı seçti. Çabasının en şiddetli tarafının ise mahpus yatmak değil, 76 yaşında bir yabancı ülkede sürgün yaşamak olduğunu söyledi. Bugün biz Behice Boran’ı anarken onun ‘sosyalist yaşamak’ dediği bu çizgiyi kendi çizgimiz biliyor, onun yoldaşları olma, işçi sınıfının partisinin saflarında olmanın gururunu taşıyoruz” denildi.
Behice Boran, ölümünün 38. yılında Zincirlikuyu Mezarlığı’ndaki mezarı başında anıldı. Anma töreninde okunan basın açıklamasında şu satırlara yer verildi.
“SOSYALİST DOĞULMAZ, SOSYALİST YAŞANIR”
“Değerli yoldaşlar, bugün Türkiye’nin birinci kadın genel liderini, bir devrimciyi, sosyalist ihtilalin militan savunucusunu, bir aydın olmanın verdiği sorumlulukla tüm hayatını örgütlü gayrete adamış bir sosyalisti, Behice Boran’ı anmak üzere toplandık. Sözlerime onun cümleleriyle başlatmak istiyorum. ‘Kişiler hakkında nasıl mı karar vereceksin? Hayatlarına bakarak. Bir insan yaşadığı hayatın insanıdır. Yanlışsız bulduğumuz fikirleri öyle benimsemiş, öyle içimize sindirmiş olmalıyız ki bunlar davranışlarımızı biz farkında olmadan dahi etkilemeli, tayin etmeli, yönetmelidir. İnsan nihayet ne kadar sosyalist olmaya devam etse de bir gün vücudu bu fani dünyaya veda eder. Lakin işçi sınıfı partileri, işçi sınıfı var oldukça devam eder, sarfiyat. Sosyalist de doğulmaz sosyalist yaşanır’…
“O ÖMRÜNÜ BU MEMLEKETİN İŞÇİ HALKININ YANINDA OLARAK YAŞAMAYI SEÇTİ”
Behice Hanım bu sözleriyle sosyalizme bir fikir değil, bir hayat biçimi olarak kavrama çağrısında bulunuyor bizlere. O inandığı kıymetleri makale satırlarında savunmadı. Sokağa çıkma yasağını delerek emekçinin bayramını kutlamak üzere Merter’den Taksim’e olan yürüyüşünde bulduk onun gayretini. Onun hayatına baktığımızda görüyoruz ki sosyalist olmak bir süreklilik sorunudur ve yaşam onun hakkını verdiğin derecede kutsaldır. Behice Hanım birebir vakitte bu toprakların sosyalisti olmayı da kendi yaşantısıyla bir sefer daha gösterdi bizlere. Yurt dışında almış olduğu eğitim sayesinde istediği vakit dışarıda bir hayat kurabilirdi. Veya istemediği halde DTFC kürsüsünden uzaklaşmak durumunda bırakıldığında. Lakin o ömrünü bu memleketin işçi halkının yanında olarak yaşamayı seçti. Çabasının en şiddetli tarafının ise mahpus yatmak değil, 76 yaşında bir yabancı ülkede sürgün yaşamak olduğunu söyledi. Bugün biz Behice Boran’ı anarken onun ‘sosyalist yaşamak’ dediği bu çizgiyi kendi çizgimiz biliyor onun yoldaşları olma, işçi sınıfının partisinin saflarında olmanın gururunu taşıyoruz.
Yoldaşlar Behice Boran bir dönemi değil, bir tarafı temsil ediyor. Yenilmez olanı, biat etmeyeni, inandığı dünya uğruna son nefesine kadar örgütlü kalanı. Onun sözleriyle başladık, onun sözleriyle bitirelim. Yarınlar sosyalizmindir, yarınlar bizimdir. Gücümüzün tükenmez kaynağı ve aydınlık yarınların umudu işçi sınıfımıza selam. Selam dünyanın ve Türkiye’nin aydınlık geleceğine”
